Duszpasterstwo Akademickie przy Zborze Kościoła Chrześcijan Baptystów w Białymstoku, przy ul. Kujawskiej 22, powstało z myślą o studentach uczących się w naszym mieście.

Od dłuższego czasu Bóg kładł mi na sercu potrzebę powołania inicjatywy, która da studentom możliwość spotykania się, budowania przyjacielskich relacji, prowadzenia rozmów i dyskusji na każdy temat, przy zachowaniu zasady poszanowania drugiej osoby. Marzyłem, by było to miejsce schronienia i odpoczynku, istny azyl po trudach nauki i wrzawy akademików.

Spotykamy się we wtorki, o godzinie 19.00, w zborowej kawiarence. Na dzień dobry czeka na nas zawsze posiłek, nigdy nie wiemy jaki, ani przez kogo dokładnie przygotowany. To dar ludzi, którzy modlą się o te spotkania i wspierają w tak praktyczny sposób. Jest to zawsze miła niespodzianka i muszę przyznać bardzo smaczna. Jest też gorąca herbata lub kawa.

Wszystko w atmosferze rozmów przy bufecie, ponieważ przez pół roku zdążyliśmy się dobrze poznać. Myślę, że znajdzie się jeszcze miejsce dla Ciebie i wszystkim nam będzie niezmiernie miło, jeżeli zdecydujesz się odwiedzić nasze spotkania. Na pewno nie zostaniesz niezauważony.

Gdzieś pomiędzy 19.30, a 20.00 rozpoczynamy krótkie uwielbienie przez pieśni i modlitwę. Moim pragnieniem jest by Jezus Chrystus był obecny pośród nas swoim Duchem Świętym. Inspiracją na co dzień i moją osobistą modlitwą są słowa: "I napełniłem go Duchem Bożym, mądrością, rozumem, poznaniem, wszechstronną zręcznością (...) pomysłowością (...) A serce każdego zręcznego obdarzyłem umiejętnością wykonania wszystkiego (...)" Księga Wyjścia 31,3nn. Wierzę, że odrodzeni chrześcijanie to ludzie z olbrzymim potencjałem. Ocieranie się o każdego z nich w rozmowie lub dyskusji jest dla mnie zawsze wielkim błogosławieństwem. Czerpię z tego radość. Uczę się.

Na każde spotkanie staram się przygotować aktualny temat, związany z bieżącymi wydarzeniami w Polsce lub na świecie. Po krótkim wprowadzeniu mamy czas na dyskusję. Obowiązuje nas jedna zasada. Każda wypowiedź jest bezcenna. Kiedy już wyczerpiemy myśli i podsumujemy, o czym rozmawialiśmy, przychodzi czas na uwielbienie Boga poprzez śpiew. Lubimy to robić, jak również modlić się o siebie nawzajem.

No i znowu spotykamy sie przy bufecie lub rozmawiamy w grupkach. Niestety przychodzi czas, kiedy ostatnia osoba wychodzi i kawiarenka pustoszeje. Kiedy gaszę światło biegnę myślami ku kolejnemu spotkaniu i modlę się o Was, by dobry Bóg błogosławił wasze studiowanie i objawiał Wam, jak jesteście drodzy i cenni w Jego oczach.

Do zobaczenia kolejnym razem. PAsto.